Jezus nie przyszedł, aby znieść Prawo, ale by odsłonić jego najgłębszy sens. Nie zatrzymuje się więc na zewnętrznych przepisach – prowadzi nas do serca, bo właśnie tam zaczyna się prawdziwe dobro albo prawdziwe zło. Prawo Boga nie jest ciężarem, lecz drogą życia, która uczy kochać naprawdę.
Jezus pokazuje, że można „nie zabijać”, a jednocześnie ranić słowem, pogardą, gniewem. Można „nie cudzołożyć”, a pozwalać, by serce było zniewolone pożądaniem. Można składać przysięgi, a żyć w nieprawdzie. On demaskuje religijność pozorną – taką, która spełnia minimum, ale nie przemienia wnętrza, dlatego mówi o sprawiedliwości większej niż uczonych w Piśmie i faryzeuszów. To sprawiedliwość, która rodzi się z relacji z Bogiem, a nie z samego przestrzegania reguł. To serce pojednane, zdolne do przebaczenia, gotowe przerwać modlitwę, by najpierw naprawić relację z bratem, bo Bóg nie przyjmuje darów z rąk pełnych niezgody.
Mocne obrazy: wyłupanie oka, odcięcie ręki – nie są wezwaniem do okaleczania się, lecz do radykalnej decyzji. Jezus mówi: nie flirtuj ze złem, nie usprawiedliwiaj grzechu, nie odkładaj nawrócenia na później. Jeśli coś oddala cię od Boga, miej odwagę to odrzucić, nawet jeśli boli. Na końcu Jezus wzywa do prostoty i prawdy: „tak – tak, nie – nie”. Człowiek, który żyje w świetle Boga, nie potrzebuje masek ani pustych deklaracji. Jego życie samo staje się świadectwem.
Ta Ewangelia jest zaproszeniem do głębokiego nawrócenia serca. Nie do lęku, ale do wolności, bo tam, gdzie serce należy do Boga, Prawo przestaje być ciężarem, a staje się drogą miłości prowadzącą do królestwa niebieskiego.