ojciecpio
Witamy w parafii
pw. św. Ojca Pio
Witamy w parafii
pw. św. Ojca Pio
Świat mógłby istnieć bez słońca, lecz nie mógłby istnieć bez Mszy świętej.
Św. Ojciec Pio
ojciecpio
ŚW. OJCZE PIO
MÓDL SIĘ
ZA NAMI
ŚW. OJCZE PIO
MÓDL SIĘ ZA NAMI
Oczyść serce swoje z grzechu i posłuchaj słowa Bożego.
Oczyść serce swoje
z grzechu
i posłuchaj
słowa Bożego.
ojciecpio
DOBRY ŚWIAT
TYLKO Z JEZUSEM
DOBRY ŚWIAT
TYLKO
Z JEZUSEM
Ścieżki, którymi prowadzi nas Jezus Chrystus, zawsze
prowadzą do Boga, nie zawsze jest jednak łatwo.
previous arrow
next arrow

Witamy w naszej wspólnocie parafialnej!

Mój drogi, odwiedzający stronę internetową Parafii pod wezwaniem Świętego Ojca Pio w Zamościu koło Bydgoszczy – witamy Cię w naszej wspólnocie.

Gorąca modlitwa do Świętego Józefa i Świętego Ojca Pio wspomaga nas każdego dnia, a podążając słowami Świętej Siostry Faustyny, że efekty zdobywa się modlitwą i pracą, codziennie ukazują coraz to nowsze efekty pracy.
Nasza Parafia, to dzieło prowadzone przez ks. proboszcza Romana Michalskiego. Razem z nim budujemy nasz piękny Kościół własnymi rękami i nakładem. Każda położona tu cegła i każdy wbity gwóźdź są naszym wyrazem miłości do Boga i podziękowaniem, że dano nam możliwość budowy Domu Bożego.


BIEŻĄCE WYDARZENIA W NASZEJ PARAFII

Spowiedź święta

Przed każdą Mszą św.

Sakrament pokuty każdego dnia tygodnia 30 minut przed każdą Mszą św.

Adoracja Najświętszego Sakramentu

Każdy pierwszy czwartek miesiąca

W każdy pierwszy czwartek miesiąca po wieczornej Mszy św. do godziny 20:00 Pan Jezus udziela nam szczególnej audiencji podczas Adoracji Najświętszego Sakramentu. Tylko trwając na kolanach przed Najświętszym Bogiem wyprosimy tak potrzebne nam łaski dla nas, naszej parafii i naszej Ojczyzny.

Ustawa Kamilka

Standardy ochrony dzieci

Nowa ustawa o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością wobec dzieci wprowadza standardy ochrony dzieci i osoby zaufania. Również w naszej parafii. Zapoznaj się z tym.

„Słowo Twe, Panie, trwa na wieki, niezmienne jak niebiosa”

Ps 119,89

Zachęcamy Cię do zapoznania się z fragmentem Pisma Świętego na nadchodzący tydzień.
Zatrzymaj się nad słowem, które Pan Bóg kieruje do Ciebie.

Druga Niedziela Adwentu

„Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego.”

Dobra nowina posiada nadprzyrodzoną moc sprawczą i to jedna z jej cech podstawowych. Znaczy to, że ewangelia powoduje zwiastowaną przez siebie obietnicę. Księgi ewangeliczne nie są więc w istocie zapisanymi po grecku słowami, ale materią na budowę życia od doczesnego po wieczne. Do wyzwolenia sprawczej mocy ewangelii potrzebna jest jedynie wiara rozumnego człowieka, który decyduje się postępować za kodem tej logiki. Wtedy zaczyna działać dobra nowina. Albo więc w Kościele wierzy się w skuteczność ewangelii, że ona nawraca ludzi, odbudowuje cywilizacje i tworzy nowe kultury. Albo wyprowadza się ją procesyjnie do bocznej nawy, a nawet do tylniej ławki gdzieś pod chór, zmuszając do ustąpienia miejsca ubóstwianemu kontekstowi epoki. Jak można myśleć, że idea lub system wymyślone na trzydzieści, góra czterdzieści lat mają w sobie witalność większą niż odwieczna ewangelia? I że do tej chwilowej siły za wszelką cenę trzeba dopasować sens dobrej nowiny. Gdy dla katolików kontekst epoki wart jest więcej niż ewangelia, wtedy dobra nowina i tak przeżyje w podziemiu, ale ciało Kościoła bez jej ducha to już tylko zwłoki.

Kiedy nieświadomy niczego Indianin Juan Diego wędruje przez wzgórze Tepeyac, by odwiedzić chorego wuja Bernardino, młody katolicyzm w Meksyku grzęźnie w miejscu, zaprzeczając sam sobie. Niby Kościół dotarł do Ameryki w celu głoszenia jej mieszkańcom ewangelii Chrystusa, ale szybko zamieszał się w przetargi portugalskich i hiszpańskich magnatów o złoto, srebro, kauczuk czy plantacje. Po pierwszej euforii i licznej fali nawróceń oraz chrztów zgorszeni Indianie zamknęli serca na Chrystusa. Misja nie idzie do przodu. Czy możliwe jest, aby Kościół rozpoczął ewangeliczną pracę i zakończył ją niczym? Odpowiedzią było spotkanie Maryi w Guadalupe z Juanem Diego, po którym nie nawrócili się być może feudałowie, ale umiłowani przez Pana ubodzy z pewnością przestali bać się misjonarzy. Meksykańska Nican Mopohua, na setki lat przed wielkimi odkryciami medycyny, dobrze wiedziała, że w zbuntowanej głowie kryje się jednak pragnienie pojednania i wiary. Współcześni profesorowie neurobiologii odkrywają wszczepione w mózg ludzki oprzyrządowanie, dzięki któremu każda osoba całkiem sprawnie adaptuje się do postaw wrażliwości, wybiera dobro lub broni prawdy nawet za cenę sprzeciwu. Fakt, ktoś może wychować się w przestępczej dzielnicy i nie odpieczętować naturalnego pakietu dobra w swoim mózgu, ale z drugiej strony nie ma takiej opcji, by to całkiem stracił. Co go zatem otwiera? Jednym z wytrychów jest skuteczna moc ewangelii.

Trzcinowe lub słomiane dachy w Judei robiono zazwyczaj solidnie, bo w dniach upału chroniły domowników od słońca, w innej zaś porze od deszczu. Jeśli tragarze decydują się mimo to na uszkodzenie pożytecznej powały (por Łk 5, 19), to ryzykują tylko dlatego, że wierzą w absolutną skuteczność działań Jezusa, przed którym kładą paralityka. Ósmy werset trzydziestego piątego rozdziału księgi Izajasza jest nieco zagadkowy, jakby prorok w istocie chciał napisać, że Pan lubi chadzać sobie wiadomymi drogami (por. Iz 35, 8b). Mimo to Izajasz nie wątpi, że droga Boża jest święta i dzieją się na niej rzeczy niezwykłe – rozkwita spieczona ziemia, chromy skacze jak jeleń, patrzą oczy niewidomych, a omdlałe ręce nabierają krzepy.   

Kontekst historii cienkim palcem strzela wąskie cienie na ścianach, ale nie stać go na kontrast ani głębię. Rozważaj jak podczas święceń biskupich otwarty ewangeliarz rozkłada się nad głową kandydata do episkopatu. Ma nauczyć się logiką dobrej nowiny rozwiązywać problemy człowieka, świata i Kościoła. I ty kładź ewangelię w najbardziej skomplikowane miejsca egzystencji.

ks. Jarosław Tomaszewski


Posłuchaj
niedzielnej
ewangelii

NASZA GALERIA