Wielki Post to jest czas drogi. To jest czas wyjścia. Abraham wyszedł z siebie i dał się prowadzić Słowu od Boga. Apostoł Paweł w liście do Tymoteusza przypomina: „Weź udział w trudach i przeciwnościach znoszonych dla Ewangelii mocą Bożą”. Trudy i przeciwności.

Druga niedziela Wielkiego Postu to jest dotknięcie przełomowego momentu w publicznej działalności Jezusa, który poprzedzony jest zapowiedzią męki, pierwszą zapowiedzią. Następuje to wszystko po tym, co się zadziało pod Cezareą Filipową, kiedy Jezus przepytał swoich uczniów: kim jest dla ludzi? Kim jest dla nich? Kiedy to też Apostoł Piotr udzielił tej fantastycznej odpowiedzi, że Jezus jest Synem Boga żywego, że jest Mesjaszem.

I na to wszystko przychodzi wyjście Jezusa. Jezus zaczyna iść ku Jerozolimie. A po drodze mamy ten przełomowy moment, jakim jest Przemienienie Jezusa. Najprawdopodobniej Góra Tabor, może Hermon, ale góra wysoka, gdzie Jezus z wybranym spośród wybranych… Mamy Szymona Piotra, który jest opoką, skałą. Na jego wierze budowana jest wiara Kościoła. To jest wiara piękna, a zarazem bardzo krucha.

Mamy Jakuba, który wraz z bratem będzie bardzo pragnął pić z Jezusowego kielicha – kielicha męki. Będzie pierwszym męczennikiem spośród apostołów. I mamy Jana, ucznia umiłowanego. Świadkowie wskrzeszenia córki Jaira, świadkowie modlitwy Jezusowej w Ogrójcu, są świadkami Przemienienia, kiedy Jezus objawia im swe Bóstwo, kiedy pragnie umocnić ich serca na to wszystko, co się zadzieje w Jerozolimie.

Oto na świadectwo Jezusowi staje całe doświadczenie wiary Pierwszego Przymierza. Staje prawodawca Mojżesz i największy z proroków, Eliasz. Prawo i prorocy stają się świadkami Jezusa. To Jezus jest wypełnieniem wszelkich proroctw. A do tego mamy głos Ojca i obłok Ducha Świętego.

Mojżesz i Eliasz doświadczyli mocy Bożej. Doświadczyli pielgrzymowania na górę Horeb, czyli na Synaj, na górę przymierza. Doświadczyli Boga, który się objawiał. Apostołowie pragną postawić trzy namioty. Może to wszystko jest echem Święta Namiotów, a to wszystko jest wielkim oczekiwaniem, żeby przyszedł Mesjasz, żeby zaczęło się Jego działanie, Jego zbawcza misja. I to się dzieje.

Jezus otrzymuje świadectwo Ojca. Znowuż rozlega się głos, obłok Ducha, głos z nieba mówi o Synu umiłowanym. Umiłowany Syn przeszedł przez górę kuszenia: „Jeśli jesteś Synem Bożym…”. Umiłowany Syn ma słowo, które ma moc. „To jest mój Syn umiłowany, Jego słuchajcie”.

Także w realiach krzyża, kiedy Jezus będzie kuszony przez tłum, przez nieprzyjaciół: „Jeśli jesteś Synem Bożym, zejdź z krzyża”. Umiłowany Syn daje nam moc Słowa. Dzieje się, realizuje się misja. Jezus od Góry Przemienienia obiera konkretny cel – pielgrzymuje do Jerozolimy. Wyjście Jezusa i cel: Jerozolima, aby zadział się plan Ojca.